4/12/2025
Δεν ξέρω άλλη χώρα στην οποία να κλείνουν τα σχολεία για μία μέρα λόγω κακοκαιρίας και αμέσως μετά την ανακοίνωση να κυνηγάνε εκτός ωραρίου τις δασκάλες με μηνύματα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και στις ομάδες viber για τηλεκπαίδευση. Ας σοβαρευτούμε για μια στιγμή παρακαλώ! Το απόγευμα και το βράδυ μού ανήκουν, με καταλαβαίνετε; Είναι ο προσωπικός μου χρόνος, και παρόλο που σε αυτόν τον χρόνο επιλέγω να διορθώνω και να προετοιμάζομαι για την επόμενη μέρα, δε γίνεται να μου επιβάλει κανείς να μπαίνω στα email μου και να επικοινωνώ ανταλλάσσοντας ατέλειωτα μηνύματα για την αυριανή εργασιακή μου μέρα. Γιατί με αναγκάζετε να πω για χιλιοστή φορά το αυτονόητο; Το σπίτι μου δεν είναι σχολείο, ούτε τάξη, το laptop μου είναι δική μου περιουσία κι όχι σχολική/δημόσια υποδομή κι ό,τι σχεδίασα για αύριο- ασκήσεις, διδακτικές τεχνικές για κάθε αντικείμενο, υλικό για μελέτη και πάει λέγοντας- δε γίνεται να τα μετατρέψω εν μία νυκτί σε εξ αποστάσεως εκπαίδευση που θα σέβεται τα παιδιά και θα τιμά την επαγγελματική μου ιδιότητα.
Με άλλα λόγια, αύριο μάθημα δε θα γίνει έτσι κι αλλιώς, μπούμε δε μπούμε στα δωμάτια της Webex- που θυμίζω διέρρευσε τα προσωπικά μας δεδομένα τον καιρό της πανδημίας κι από τότε τίποτα δεν έχει αλλάξει, ώστε να διασφαλίζεται η προστασία τους- γιατί πολύ απλά κανένας και καμιά δεν έχει φυσικά προετοιμαστεί για ηλεκτρονική διδασκαλία. Η δουλειά μας δε μεταφράζεται αυτόματα σε εξ αποστάσεως εμπειρία, ούτε το αγαπημένο μας κράτος έχει φροντίσει να δει το θέμα επί της ουσίας σχεδιάζοντας με δικά του έξοδα (δηλαδή δικά μας) κάτι που να μπορεί να αντικαταστήσει το μάθημα στο σχολείο με όρους καθολικής, ισότιμης, ασφαλούς και οριακά έστω αξιοπρεπούς πρόσβασης και συμμετοχής. Ειδικά στο δημοτικό και να το προσπαθούσε δε θα κατάφερνε τίποτα.
Αν δεν μπούμε για τα καλά στην επόμενη εποχή, της Τεχνητής Νοημοσύνης εννοώ, όπου όλα φαντάζομαι θα οργανωθούν με τελείως διαφορετικό τρόπο, είμαστε "καταδικασμένα" να μεταφέρουμε το κορμί μας στο σχολείο για να κάνουμε δουλίτσα, αλλιώς 0 στο πηλίκο... Πόσες φορές άλλωστε κι εσείς δεν έχετε πει ότι το παιδί σας είχε την ατυχία να πάει Α΄ δημοτικού (ή οποιαδήποτε άλλη τάξη δημοτικού) με την πανδημία;
Κι όλα αυτά στο μεταξύ για μία μέρα; Μη χαθεί τι; Τα σχολεία που κλείνουν, τα τμήματα που συμπτύσσονται, ακόμα και μέσα στη μέση της χρονιάς, τα χιλιάδες κενά, να μη πιάσω την έρμη την Ειδική Αγωγή, τα Τμήματα Ένταξης, τις Παράλληλες Στηρίξεις... αυτά δε σας νοιάζουν; Σας νοιάζει μόνο αν αύριο θα παίξουμε το κρυφτό: Έλα, με ακούς; βγες και ξαναμπές, σας έχασα- δεν έχω σήμα και δε σας ακούω, κυρία; Ποια παιδιά, πόσα παιδιά, ποιοι εκπαιδευτικοί με δικά τους παιδιά θα βρουν αύριο από ένα laptop κι ένα χώρο στο σπίτι να μπουν στη Webex για να παίξουν το παιχνίδι της υποκρισίας; Η τηλεκπαίδευση στην πανδημία είχε το νόημα τουλάχιστον της ψυχοσυναισθηματικής στήριξης. Τώρα;
Τώρα, αν αυτό που σας καίει- λόγω επαγγέλματος (δημοσιογράφος, πολιτικός) ή από προσωπική ευχαρίστηση- είναι να με βγάλετε τεμπέλα για μία ακόμα φορά... παρακαλώ, κάντε το, έτσι κι αλλιώς σε υπόληψη δε με έχετε, το γνωρίζω. Το προτιμώ από το να κοροϊδέψω παιδιά- γονείς- ακόμα κι εσάς, κάνοντας ότι τάχα μου κάνω μάθημα.
