Συνοδός

Η προϊσταμένη μου έδωσε  να συμπληρώσω ένα έγγραφο: όνομα, επίθετο, αριθμός ταυτότητας, τηλέφωνο και οδός. Αγνόησα τη συμπλήρωση του εδαφίου: Βαθμός συγγένειας, υπέγραψα και το έδωσα πίσω. Μετά από ώρα με ειδοποίησαν να πάω να πάρω το χαρτί που μου επέτρεπε να συνοδεύω τον ασθενή:

Το κρατάω στα χέρια μου και θυμάμαι τις δύο μου εισαγωγές σε νοσοκομείο, ετοιμόγεννη, να μου φοράνε το βραχιολάκι με τα δύο επίθετα, ενώ εγώ έχω ένα. Τη συγκρατημένα θυμωμένη υπάλληλο να υποχρεώνεται να γράψει ως δεύτερο και καταϊδρωμένο το επώνυμό μου "αφού  το παιδί θα έχει και τα δύο" κι εμένα έξαλλη 

να σκέφτομαι ότι την αναγραφή του επιθέτου μου στον καρπό ΜΟΥ,  μετά βεβαίως από το επίθετο του άντρα μου, την εξασφάλισε η προηγούμενη επιλογή επιθέτου τέκνων, και τα δύο, θυμάσαι;, που τώρα δεν υπάρχει, επειδή δεν ήταν λέει λειτουργικό οι άνθρωποι να έχουν δύο επίθετα. Μα τότε γιατί εμένα.....; 

Δύο χρονιές, η μία στον 20ο και η άλλη στον 21ο αιώνα. Δύο γέννες. Δύο νοσοκομεία. Με την κοιλιά στο στόμα μάλωσα και συγχύστηκα για κάτι "άνευ σημασίας κι υπερβολικό". Έτσι μου είπαν συγγενείς και μη.

20 χρόνια μετά βρίσκομαι ως συνοδός σε δημόσιο νοσοκομείο. Το κουτάκι: βαθμός συγγένειας δεν το συμπλήρωσα, αλλά φαίνεται δεν γινόταν να μείνει λευκό, εν μέρει για να διασφαλιστεί ότι δεν είμαι  ελέφαντας, το καταλαβαίνω. Σας διαβεβαιώνω ωστόσο ότι δεν υπήρχε γραμμένο πουθενά: Βαθμός φιλίας  ή Είδος σχέσης, ώστε  να λάμψει η αλήθεια.

(Στο δωμάτιο κάθε τρεις και λίγο μπαίνει ένας τύπος. Αφήνει στην εσοχή της πόρτας κάρτες για αποκλειστικές, Ελληνίδες και έμπειρες, που εξαφανίζονται λίγο αργότερα για να εμφανιστούν ξανά κάποια επόμενη στιγμή.)

Εγώ όμως: κολλημένη στο χαρτί. Δεν είμαι σύζυγος, ούτε αποκλειστική του λέω. Φαντάζομαι την προϊσταμένη  να κουνάει το κεφάλι της "ξέχασε να γράψει το αυτονόητο" και φουντώνω.  Να πάω να τσακωθώ; Δεν είμαστε για τέτοια, σκέψου να μου πει ή σύζυγος ή....

Οι ώρες μεγαλώνουν. 

Τη νύχτα στα νοσοκομεία τα έγγραφα- διαγνωστικά, παραπεμπτικά- αποδεικτικά- εισερχόμενα κι εξερχόμενα- συνταγογραφήσεις, τιμολόγια, ακόμα και πρόχειρα σημειώματα με την ένδειξη Επείγον, Προσοχή ή SOS συναντιούνται με τα υπόλοιπα έγγραφα του πλανήτη, βεβαιώσεις, αποδόσεις, μισθολογικά σημειώματα, υπεύθυνες δηλώσεις... συνωμοτούν και υφαίνουν παράλληλα σύμπαντα κι αλλοιωμένες εικόνες πραγματικότητας

μας ενημερώνουν τι να λέμε ότι είμαστε, πώς σχετιζόμαστε μεταξύ μας, πού και αν ανήκουμε, μας βαφτίζουν ξανά, μας απαλλάσσουν από αποδεδειγμένες κατηγορίες, μας φορτώνουν πλαστές- αναλόγως.

Σκέψου ένα ζάρι που όταν το ρίχνεις φέρνει πάντα άσο και πες μου σε παρακαλώ σε ποια ζαριά θα σκεφτείς να το ελέγξεις;

 

 Στο έχω ξαναπεί: όχι μολύβια και χαρτιά. Σφαίρες έπρεπε να κουβαλάμε πάνω μας, Υπατία μου. Να διδάσκουμε τη βία, όχι τα κλάσματα, τι βλακεία!

Κι αντί για χρώματα και μουσικές και όνειρα, με τη στολή του θανάτου έπρεπε να προχωράμε ευθεία τέσσερις και πέντε μαζί να κόβονται τα γόνατα. Γιατί η στολή του δολοφόνου αποπνέει σεβασμό και εξορισμού υπακοή στις εντολές, αλλιώς μπαμ, έτσι γίνονται σωστά οι δουλειές. Τι σκεφτόμασταν όταν πέσαμε με τα μούτρα στα υψηλά διαβάσματα, αντί να εξασκηθούμε στην σκοποβολή; δεν θυμάμαι.

Για σκέψου. Αν φέρναμε στο σπίτι άδειους γεμιστήρες, αντί για ασκήσεις και τετράδια για διόρθωμα, τώρα θα παίρναμε κι εμείς δώρο από τον Αϊ Βασίλη και θα βγαίναμε στους δρόμους με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό και δίψα για βολές. Θα φωνάζαμε: αλτ, αλλιώς μπαμ κι όποιον πάρει ο χάρος και μετά θ΄ αράζαμε σπίτι.

Αλλά τι τα θες, είναι αργά για μας. Ούτε για 20, ούτε για χίλια ευρώ... (όπως πολύ σωστά με διόρθωσες). Έτσι μάθαμε εμείς, τα ταπεινά δασκαλάκια, κι όχι τίποτα άλλο, το λέμε και στα παιδιά που αν μας ακούνε, καταδικάζονται σε μια ζωή χωρίς βαρβαρότητα κι ελπίδα για καριέρα.

Κάθομαι και το σκέφτομαι. Χαλαρά. Όπως κάνεις αν κλειστείς στο ασανσέρ δημόσιου κτιρίου Παρασκευή βράδυ. Εισπνέω- εκπνέω προσεκτικά για να μου φτάσει ο αέρας- κόκκινος, ινώδης, 16 χρονών- μπαμ.

 Στην Ελλάδα- εκτός  Κεραμέως- οι εκλογές γίνονται δια ζώσης.

Ναι, κι έχουν το κακό συνήθειο να στέλνουν εκπροσώπους τα Κόμματα ή οι Παρατάξεις και να φτιάχνουν κάτι που το ονομάζουμε Εφορευτική Επιτροπή. Πηγαίνει και δικαστική/ός αντιπρόσωπος που ελέγχει/εγγυάται, άκουσον άκουσον τη διαδικασία, κάτι λεπτομέρειες μωρέ όπως μυστικότητα της ψήφου, ταυτοποίηση της/του ψηφοφόρου και τα ρέστα. Υπάρχει και κάλπη... Βέβαια. Διαφανής μάλιστα, συνήθως στα 5 εκατοστά από τη μούρη της/του δικαστικού αντιπροσώπου, γιατί άραγε!

Αλλά όλα αυτά στην περίπτωση του Υπουργείο Παιδείας- και Θρησκευμάτων βεβαίως βεβαίως- είναι περιττές και γραφικές διαδικασίες. Επέβαλε λοιπόν εκλογές άλλες από τις μπανάλ και τετριμμένες. Ηλεκτρονικές, αμ πώς! Σου λέει απογειωθήκαμε στη Webex με το ξεπούλημα των προσωπικών σας δεδομένων, σκίσαμε με τις παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων, ηθοποιών και λοιπών προσώπων, να μην το πάμε λίγο παρακάτω;

Έτσι, *τα δύο άτομα που ψηφίζουμε να μας εκπροσωπούν στις Επιτροπές που μας τοποθετούν/ μεταθέτουν στα σχολεία βάσει της υπηρεσιακής μας κατάστασης- χοντρικά μιλώντας- και που ως τώρα τα ψηφίζαμε σε εκλογές τύπου μπανάλ (βλ. 1η παράγραφο) με διευθυντή/ντρια σε ρόλο δικαστικού αντιπροσώπου, σήμερα θα προκύψουν από ένα λογισμικό ονόματι Ζευς. Έτσι απλά, λιτά κι απέριττα, η κυβέρνηση επέβαλε εκλογές χωρίς... εκλογές. 

Δεν έχει σημασία που δεν μπήκε καν στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί δεν πρέπει να κάνουμε εκλογές από τις κανονικές, αφού δεν υπάρχει πλέον πανδημία και πηγαίνουμε και συνωστιζόμαστε καθημερινά στα σχολεία.

Δεν έχει σημασία που αποφάσισε εκείνη πώς θα προκύψουν οι δικ@ μας εκπρόσωποι στις Επιτροπές της και μας πέταξε από τη διαδικασία σαν την τρίχα από το ζυμάρι.

Δεν έχει σημασία που απείχαμε σε ποσοστά από 71 ως 91% από το πραξικόπημά της  και που πολλές Παρατάξεις ανακοινώσαμε Αποχή και δεν κατεβάσαμε καν ψηφοδέλτιο. 

Σημασία μόνο έχουν τα εξής: Θα πάνε εκπαιδευτικοί- και συνδικαλίστριες-ές από πάνω- στις Διευθύνσεις και θα λένε ότι είναι αιρετές-οί, δηλαδή εκλεγμένα από μας ! κι όχι διορισμένα από το υπουργείο άτομα,  και θα καμώνονται ότι διασφαλίζουν  την αμεροληψία και τη δικαιοσύνη! Φοβάμαι μην το πιστέψουν κιόλας...

Το σίγουρο είναι ότι ο κλάδος μας έχει διασπαστεί σε ένα ζήτημα που κατά τη γνώμη μου όφειλε να διατηρήσει ενότητα, μιας και οι ηλεκτρονικές εκλογές, αγάπη μου, δε στήνονται εν μία νυχτί από την εργοδοσία και μακριά από τα συλλογικά μας όργανα, πώς να το κάνουμε. Εν μία νυχτί και με τα φώτα σβηστά άλλα πράγματα γίνονται.

* Ο θεσμός των αιρετών στα υπηρεσιακά συμβούλια συστάθηκε για να εξασφαλίζεται η διαφάνεια στις διαδικασίες και η ενημέρωση των εκπαιδευτικών. Ωστόσο κινήθηκε εξαρχής στη γκρίζα ζώνη της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης/ ρουσφετολογίας, μιας και στην κοινωνία μας παραδοσιακά η ψήφος πάει ασορτί με ανταλλάγματα.