Είπεν Ο ο

Τι έκανες, Γυναίκα, εδώ;
Δάγκωσες το μήλο (του Αδάμ);
Ρώτησες το δέντρο της Γνώσης;
Τόλμησες να πλάσεις ζωή και μάλιστα χωρίς πηλό;
Θα καταδικαστείς ερήμην σου σε πολλούς αιώνες σκλαβιάς!
Θα τριγυρνάς ζητιάνα και δούλα
χωρίς ψυχή (και σώμα) να πονάς, αλλά να μην εξαγνίζεσαι
μέχρι να ισοσταθμιστεί το ύψος της αμαρτίας με το βάθος της πτώσης Σου...

Εδώ χτίζουμε βαριά μέταλλα από φυλακές
Σφυρηλατούμε καθημερινά την εξουσία και τη βία της
Μετράμε μπράτσα που σηκώνουν εγκλήματα.
Δεν ανήκεις μαζί μας
Σε κουβαλάμε χαριστικά σαν κατοικίδιο που άλλοτε το χαϊδεύουμε κι άλλοτε το κλοτσάμε!
Για μια μικρή παραδρομή, ένα τόσο δα θεϊκό λάθος
σου επιτρέπουμε να επιβιώσεις, αλλά όχι να ζεις.
Ίσα για να γεννάς καινούρια αφεντικά και καινούριες δούλες θ' αναπνέεις.

 Και κάθε φορά που θα γεννιέσαι ξανά θα σου λέμε:

Τι έκανες, Γυναίκα, εδώ; 

Δάγκωσες το μήλο (του Αδάμ);

χτίστρια στο Βερολίνο 1900

Ρώτησες το δέντρο της Γνώσης;...

Το τέρας της Προπαίδειας 

Τρεις εφτά;
Σιωπή.
Τρεις εφτά; (ξανά)
Σιωπή πάλι.
8:00 το πρωί, περνάω απέναντι. Έξω από τον φούρνο μια μαμά σκύβει ρωτώντας για τρίτη φορά: τρεις εφτά; Τίποτα ξανά.
Καθώς προσπερνώ, το βλέμμα του γιου προλαβαίνει να μου αναποδογυρίσει τη διάθεση.
Αυτό και η φωνή της γυναίκας. Γεμάτοι αγωνία και οι δύο, εκείνη να επαναλαμβάνει: τρεις 7; τρεις 7; και το αγόρι να κοιτάζει με φόβο τη μητέρα στο πρόσωπο, με την πόρτα του φούρνου μακρινή πλέον- αντίο, κουλούρι.
Απομακρύνομαι γρήγορα.
Α, ρε Προπαίδεια... Πόσες γενιές θα χαραμίσεις ακόμα; Πότε επιτέλους θα (μας) ξεχάσεις;

Γραμματο-κυνηγητό Πρώτης τάξεως!

 Ένα κυνήγι θησαυρού για πρωτάκια 

Στα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα κολλήσαμε το α και τα σκορπίσαμε στο παρτέρι.

Όχι εμείς, βάλαμε τη Γενικών Καθηκόντων- Φύλακα Άγγελο να το κάνει, ενώ βρισκόμασταν στην τάξη.

Μετά, αφού πέρασε βήχοντας διακριτικά έξω από τις πόρτες μας, βγήκαμε να κυνηγήσουμε τη φωνή του Άρη: α

Τι γέλια και χαρές δε λέγεται (μαζί με ολίγη φασαρία για τις έκτες, αλλά μας συγχώρησαν).

Από τότε τα παιδιά έγιναν γραμματοκυνηγοί, γραμματοσυλλέκτες και γραμματοκατακτητές, ενώ εμείς αποκτήσαμε ένα εργαλείο- παιχνίδι, πρώτης τάξεως όπλο εναντίον της πλήξης!

Το Π π έγινε παπαγαλάκια που κρύφτηκαν στους θάμνους, το Ττ τόπια που έπεσαν στο χώμα και μπλέχτηκαν στα κλαδιά...  και πάει λέγοντας.

Το κυνηγητό του καινούριου γράμματος έγινε κίνητρο, ώστε να μελετούν και να θυμούνται τα κατακτημένα γράμματα και η αναμονή για το επόμενο κυνήγι χρωμάτισε με ενθουσιασμό το μάθημα.

Σημειώνω ότι η ιδέα υλοποιήθηκε και από τα δύο τμήματα της Πρώτης, κάτι που το βρίσκω απαραίτητο όπου υπάρχουν περισσότερα από ένα τμήματα, για ευνόητους λόγους.

Ψάχνω να βρω καμιά φωτογραφία από τις κατασκευές των γραμμάτων που πήραν μέρος στο γραμματοκυνηγητό,  αλλά φευ!

Στον δρόμο για το σχολείο

Στον δρόμο για το σχολείο μου δε φυτρώνουν μανιτάρια, μόνο Κέντρα Μελέτης.

Τα χαζεύω να πολλαπλασιάζονται, φαίνεται η ανομβρία του δημόσιου χρήματος είναι το λίπασμά τους. Εμπορικά καταστήματα μετατρέπονται σε... εμπορικά καταστήματα, λάθος μου, αλλά θα το αφήσω. Η Παιδεία δε γίνεται να είναι εμπόρευμα ψιθυρίζω καθώς περπατάω, αλλά οι πινακίδες με διαψεύδουν. Το ίδιο και τα διαφημιστικά φυλλάδια που μοιράζονται έξω από την πόρτα του δημόσιου σχολείου.
Φτιάχνω μια εικόνα: το σχολείο- δέντρο και τα εμπορικά κέντρα εκπαίδευσης- τα χόρτα που πάνε να το πνίξουν. Μέχρι να φτάσω στο σχολείο, τα χόρτα έχουν ψηλώσει κι έχουν πνίξει το καχεκτικό κορμάκι του. Θυμώνω.
Σύνελθε, μου λες, ό,τι αξίζει να σωθεί θα σωθεί. Ο νόμος της ζούγκλας ή ο νόμος της αγοράς; σε ρωτάω και αμέσως θυμάμαι, είναι το ίδιο.
Μου υπενθυμίζεις τη θλιβερή πραγματικότητα: ανεργία, ανταγωνισμός, καπιταλισμός, μνημόνια, εκμετάλλευση, πελατειακή συνείδηση. (Αυτό το τελευταίο το πρόσθεσα εγώ, για τη λαχτάρα μας να αγοράζουμε κάτι και μετά να διαμαρτυρόμαστε γι' αυτό, αφού έχουμε για λίγο καυχηθεί.)
Σε προκαλώ να μετρήσεις όλα τα λεφτά που έχουμε δώσει από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα ιδιαίτερα για τις πανελλαδικές: Μια περιουσία, το ξέρεις και σιωπάς (για λίγο). Και τι να κάναμε; με ρωτάς, αφού...
Ναι, αλλά δε γίνεται όλη η Ελλάδα να γεμίσει με (ιδιωτικές-ούς) εκπαιδευτικούς. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, αυτό πάει να γίνει, αν δεν έχει γίνει ήδη φυσικά. Τα βάζουμε κάτω. Φροντιστήρια αγγλικών και λοιπών ξένων γλωσσών, κέντρα εργοθεραπείας, λογοθεραπείας, μελέτης, δυσλεξίας, μουσικής, πληροφορικής... χώρια τα φροντιστήρια Γυμνασίου και Λυκείου. Είναι και τα Πανεπιστημιακά, παραλίγο να τα ξεχάσουμε: Όλα στην υπηρεσία της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας. Ούτε θαυμαστικό, ούτε αποσιωπητικά, βαρέθηκα.
Εννοώ να μετράω σε μια κοινωνία που κοιμάται τον ύπνο της αδικίας, του βολέματος, του φασισμού, της μη κουλτούρας, κάποιος-α να με σταματήσει, σε λίγο θα μπω στην τάξη και θέλω να χαμογελάω. Πρέπει να χαμογελάω, αν δε θέλω.
Αλλά κι οι περαστικές-οί δε βοηθάνε ούτε σ' αυτό. Από τον πρωινό καφέ στο χέρι, μέχρι τα νύχια-ταπετσαρίες, τις ακριβές οθόνες που δε δικαιολογούνται μέσω μισθοδοσίας, αλλά λόγω μαζικής υστερίας: να είμαστε κάπου μέσα, εκεί που είναι και οι άλλοι και τα λένε. Ναι, αλλά δεν είστε εδώ!!! Κι όταν είστε, βλαστημάμε που προσγειώνεστε με το ύφος των 100 καρδιναλίων και ζητάτε τα λεφτά σας πίσω κι όχι να βγάλουμε από κάπου μια άκρη.
Η Παιδεία μοιάζει με όνειρο που έχουμε ξεχάσει. Θα την ονειρεύομαι κάθε μέρα, έτσι από πείσμα, μονολογώ.  Προσοχή στο δέντρο μου φωνάζεις!  Και φτάνω στην πόρτα.