Γραμματο-κυνηγητό Πρώτης τάξεως!

 Ένα κυνήγι θησαυρού για πρωτάκια 

Στα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα κολλήσαμε το α και τα σκορπίσαμε στο παρτέρι.

Όχι εμείς, βάλαμε τη Γενικών Καθηκόντων- Φύλακα Άγγελο να το κάνει, ενώ βρισκόμασταν στην τάξη.

Μετά, αφού πέρασε βήχοντας διακριτικά έξω από τις πόρτες μας, βγήκαμε να κυνηγήσουμε τη φωνή του Άρη: α

Τι γέλια και χαρές δε λέγεται (μαζί με ολίγη φασαρία για τις έκτες, αλλά μας συγχώρησαν).

Από τότε τα παιδιά έγιναν γραμματοκυνηγοί, γραμματοσυλλέκτες και γραμματοκατακτητές, ενώ εμείς αποκτήσαμε ένα εργαλείο- παιχνίδι, πρώτης τάξεως όπλο εναντίον της πλήξης!

Το Π π έγινε παπαγαλάκια που κρύφτηκαν στους θάμνους, το Ττ τόπια που έπεσαν στο χώμα και μπλέχτηκαν στα κλαδιά...  και πάει λέγοντας.

Το κυνηγητό του καινούριου γράμματος έγινε κίνητρο, ώστε να μελετούν και να θυμούνται τα κατακτημένα γράμματα και η αναμονή για το επόμενο κυνήγι χρωμάτισε με ενθουσιασμό το μάθημα.

Σημειώνω ότι η ιδέα υλοποιήθηκε και από τα δύο τμήματα της Πρώτης, κάτι που το βρίσκω απαραίτητο όπου υπάρχουν περισσότερα από ένα τμήματα, για ευνόητους λόγους.

Ψάχνω να βρω καμιά φωτογραφία από τις κατασκευές των γραμμάτων που πήραν μέρος στο γραμματοκυνηγητό,  αλλά φευ!