Τηλε παιχνίδια χωρίς σταγόνα εκπαίδευσης

 4/12/2025

Δεν ξέρω άλλη χώρα στην οποία να κλείνουν τα σχολεία για μία μέρα λόγω κακοκαιρίας και αμέσως μετά την ανακοίνωση να κυνηγάνε εκτός ωραρίου τις δασκάλες με μηνύματα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και στις ομάδες viber για τηλεκπαίδευση. Ας σοβαρευτούμε για μια στιγμή παρακαλώ! Το απόγευμα και το βράδυ μού ανήκουν, με καταλαβαίνετε; Είναι ο προσωπικός μου χρόνος, και παρόλο που σε αυτόν τον χρόνο επιλέγω να διορθώνω και να προετοιμάζομαι για την επόμενη μέρα, δε γίνεται να μου επιβάλει κανείς να μπαίνω στα email μου και να επικοινωνώ ανταλλάσσοντας ατέλειωτα μηνύματα για την αυριανή εργασιακή μου μέρα. Γιατί με αναγκάζετε να πω για χιλιοστή φορά το αυτονόητο; Το σπίτι μου δεν είναι σχολείο, ούτε τάξη, το laptop μου είναι δική μου περιουσία κι όχι σχολική/δημόσια υποδομή κι ό,τι σχεδίασα για αύριο- ασκήσεις, διδακτικές τεχνικές για κάθε αντικείμενο, υλικό για μελέτη και πάει λέγοντας- δε γίνεται να τα μετατρέψω εν μία νυκτί σε εξ αποστάσεως εκπαίδευση που θα σέβεται τα παιδιά και θα τιμά την επαγγελματική μου ιδιότητα.

Με άλλα λόγια, αύριο μάθημα δε θα γίνει έτσι κι αλλιώς, μπούμε δε μπούμε στα δωμάτια της Webex- που θυμίζω διέρρευσε τα προσωπικά μας δεδομένα τον καιρό της πανδημίας κι από τότε τίποτα δεν έχει αλλάξει, ώστε να διασφαλίζεται η προστασία τους- γιατί πολύ απλά κανένας και καμιά δεν έχει φυσικά προετοιμαστεί για ηλεκτρονική διδασκαλία. Η δουλειά μας δε μεταφράζεται αυτόματα σε εξ αποστάσεως εμπειρία, ούτε το αγαπημένο μας κράτος έχει φροντίσει να δει το θέμα επί της ουσίας σχεδιάζοντας με δικά του έξοδα (δηλαδή δικά μας) κάτι που να μπορεί να αντικαταστήσει  το μάθημα στο σχολείο με όρους καθολικής, ισότιμης, ασφαλούς και οριακά έστω αξιοπρεπούς πρόσβασης και συμμετοχής. Ειδικά στο δημοτικό και να το προσπαθούσε δε θα κατάφερνε τίποτα. 

Αν δεν μπούμε για τα καλά στην επόμενη εποχή, της Τεχνητής Νοημοσύνης εννοώ, όπου όλα φαντάζομαι θα οργανωθούν με τελείως διαφορετικό τρόπο, είμαστε "καταδικασμένα" να μεταφέρουμε το κορμί μας στο σχολείο για να κάνουμε δουλίτσα, αλλιώς 0 στο πηλίκο... Πόσες φορές άλλωστε κι εσείς δεν έχετε πει ότι το παιδί σας είχε την ατυχία να πάει Α΄ δημοτικού (ή οποιαδήποτε άλλη τάξη δημοτικού) με την πανδημία; 

Κι όλα αυτά στο μεταξύ για μία μέρα; Μη χαθεί τι; Τα σχολεία που κλείνουν, τα τμήματα που συμπτύσσονται, ακόμα και μέσα στη μέση της χρονιάς, τα χιλιάδες κενά, να μη πιάσω την έρμη την Ειδική Αγωγή, τα Τμήματα Ένταξης, τις Παράλληλες Στηρίξεις... αυτά δε σας νοιάζουν; Σας νοιάζει μόνο αν αύριο θα παίξουμε το κρυφτό: Έλα, με ακούς; βγες και ξαναμπές, σας έχασα- δεν έχω σήμα και δε σας ακούω, κυρία; Ποια παιδιά, πόσα παιδιά, ποιοι εκπαιδευτικοί με δικά τους παιδιά θα βρουν αύριο από ένα laptop κι ένα χώρο στο σπίτι να μπουν στη Webex για να παίξουν το παιχνίδι της υποκρισίας; Η τηλεκπαίδευση στην πανδημία είχε το νόημα τουλάχιστον της ψυχοσυναισθηματικής στήριξης. Τώρα; 

Τώρα, αν αυτό που σας καίει- λόγω επαγγέλματος (δημοσιογράφος, πολιτικός) ή από προσωπική ευχαρίστηση- είναι να με βγάλετε τεμπέλα για μία ακόμα φορά... παρακαλώ, κάντε το, έτσι κι αλλιώς σε υπόληψη δε με έχετε, το γνωρίζω. Το προτιμώ  από το να κοροϊδέψω παιδιά- γονείς- ακόμα κι εσάς, κάνοντας ότι τάχα μου κάνω μάθημα. 

Σκλάβ@ στα δεσμά μας

Να δω τους τοπικούς άρχοντες υποστηρικτές του δικαιώματος στη σκλαβο-εργασία και τι στον κόσμο...

Σύμφωνα με τον υπουργό μετανάστευσης  η τροπολογία (σχετικά με τους μετανάστες) "δίνει πρόσβαση στη νόμιμη εργασία σε μη νόμιμα διαμένοντες αλλοδαπούς (ο αριθμός των οποίων υπολογίζεται γύρω στις 30.000) ... Η τροπολογία δεν είναι ούτε νομιμοποίηση, ούτε ελληνοποίηση, αφού δεν δίνει δικαίωμα μόνιμης διαμονής, οικογενειακής επανένωσης, ούτε βέβαια ελληνική ιθαγένεια"...

Μάλιστα. Άρα, δεν πρόκειται για ψυχικό, ούτε για συμφωνία στη βάση κάποιου ηθικού δικαίου ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τότε, περί τίνος πρόκειται; Ποιες ανάγκες καλύπτει αυτή η νομοθετική ρύθμιση; Δια στόματος κ. Καιρίδη; Ορίστε: "Η πίεση στην αγορά εργασίας, η ανάγκη ενίσχυσης της δημόσιας ασφάλειας, η καταπολέμηση του αθέμιτου ανταγωνισμού που η μαύρη αδήλωτη εργασία προκαλεί, η αύξηση των δημοσίων εσόδων και των ασφαλιστικών εισφορών"

Η πίεση στην αγορά εργασίας;;; 

Όλως τυχαίως τώρα, και μην πάει ο νους σας στο κακό, τον περασμένο Νοέμβριο η  Lamda D. ανακοίνωνε ότι η κυβέρνηση πρέπει να προβεί σε νομοθετικές ρυθμίσεις, προκειμένου να εξευρεθεί το εργατικό δυναμικό 35.000 εργαζομένων, από το οποίο λείπουν οι 25.000... , όπως μας πληροφόρησε ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης λίγο μετά. Μα από πού λείπουν; Από πού αλλού; Από το "εμβλη-εμμετικό έργο του Ελληνικού!

Όπερ και εγένετο!

Να σου αμέσως αμέσως 30.000 σκλάβοι εισαγωγής, έτοιμοι να "μας πάρουν τις δουλειές"... καλά τα λέω, δεξιά μου φιλαράκια; 

Και γιατί παρακαλώ, στη χώρα της ανθίζουσας ανεργίας χρειαζόμαστε μη νόμιμους αλλοδαπούς σκλάβους-που θα παραμείνουν σκλάβοι- για ένα έργο που  στήριξε το μεγαλύτερο κομμάτι της καμπάνιας του στο περίφημο σύνθημα περί χιλιάδων θέσεων εργασίας; Για να σκεφτώ... Μπα, δεν το βρίσκω.

Και όχι, το Ελληνικό δεν θα γίνει προσφυγούπολη- θεός φυλάξοι!- ούτε πάρκο δημόσιο- θου, κύριε τω στόματί μου!- κι α πα πα. Εδώ ξεριζώσαμε  τόσα δέντρα και συνεχίζουμε με αξιοθαύμαστη εθνική υπερηφάνεια...

Οικόπεδα γίνεται με το κιλό που πουλιούνται φύκια για μεταξωτές κορδέλες, σ' αυτό είμαστε καλοί, πρέπει να το ομολογήσουμε. Όχι από το δημόσιο φυσικά, όλα κι όλα... Αυτό είναι μόνο για να το κλέβουμε, ε;

Κι αν τα νοίκια ανεβαίνουν στον ουρανό ακολουθώντας το άστρο του "φιλέτου", ενώ από τις τρύπες που ανοίγει στη γη του δήμου Ελληνικού- Αργυρούπολης η Ten Brinke ξεφυτρώνουν πολυόροφες πολυτελείς πολυκατοικίες που δεν είναι για μας- φυσικά- ,αναλογίζομαι τι μένει για μας τελικά, εκτός από τη μετανάστευση; 

Στην περίπτωσή μου δε, εκκρεμεί η απόφαση αν θα κατοικώ αλλού από κει που θα εργάζομαι κι επομένως θα μπω κι εγώ στη μετακινούμενη στρατιά εργαζομένων πρωί- απόγευμα. Δίλημμα. 

Κι αν αφελώς πιστεύει κάποι@ ότι όταν χτυπάει η καμπάνα, δεν χτυπάει και για μας, τότε παρακαλώ, σηκώνω τα χέρια ψηλά, και συγνώμη για την ενόχληση.

Ένας ελέφαντας στο σχολείο μας

 

Περίληψη: Στο 1ο δημοτικό σχολείο Ελληνικού το καλοκαίρι του σωτήριου έτους 2019 ξεκινάει η ανέγερση αίθουσας πολλαπλών χρήσεων- Συνεδριακού/Πολιτιστικού Κέντρου Ελληνικού- Γηπέδου Μπάσκετ/ Γυμναστηρίου. Πολλά τα ονόματα, μεγαλύτερη η σύγχυση. (Το έργο και η συνοδευτική μελέτη του υποβαλλόταν στην Περιφέρεια, αλλά δεν εγκρινόταν η χρηματοδότησή του, ώσπου η Δούρου έκανε το θαύμα.) Για περισσότερα από τριάμισι χρόνια από τότε (τον Ιούνιο '23 κλείνουν 4 χρόνια) το μάθημα γίνεται είτε με συνοδεία κομπρεσέρ, τρυπανιού ή τροχού, είτε διανθίζεται με μπόλικη οικοδομική σκόνη, αιφνιδιαστικές μετακομίσεις και αποκλεισμούς αιθουσών, ενώ παράλληλα παρεμποδίζεται με συνεχείς διακοπές ρεύματος, ίντερνετ και τηλεφώνου. Πρόσφατα αναβαθμιστήκαμε, ενόψει των εγκαινίων της 29ης Απριλίου, από εργοτάξιο σε πολυεργοτάξιο- πεδίο πολλαπλών παρεμβάσεων από συνεργεία που μπαινοβγαίνουν όλη την ώρα και βάφουν, τοποθετούν τουαλέτα ΑμεΑ, φρεζάρουν το υπόλειμμα κήπου και το φυτεύουν. Στο τέλος μάς το παραδίνουν μεν, χωρίς να μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε δε, καθώς εκκρεμούν εργασίες απαραίτητες για την ασφάλεια... 

Εναλλακτική σύνοψη για μικρά και μεγάλα παιδιά:

Στο σχολείο μας ένας ελέφαντας 3,9 χρονών μεγαλώνει σφηνωμένος ανάμεσα στα δύο από τα τρία μας κτίρια, εκεί που παλιότερα υπήρχε αυλή με λίγα δέντρα, βρύσες, μια γεφυρούλα και το επιδαπέδιο παιχνίδι της προπαίδειας, (θυμάσαι);

Ονειρεύεται τον εαυτό του  ηθοποιό- μπασκεμπολίστ(ρι)α- σύνεδρο κι ίσως τελικά να έχει βαλθεί να μας τρελάνει, γιατί...

Ο ελέφαντας είναι φωνακλάς, ξεχασιάρης και ζημιάρης. Μασάει καλώδια, γκρεμίζει τοίχους, βρίζει- βρυχάται εναλλάξ, γεμίζει με λάσπες τα φρεσκοσφουγγαρισμένα πατώματα και δεν αναγνωρίζει φυσικά τις ώρες κοινής ησυχίας που για τα σχολεία τοποθετούνται ανάμεσα στις 8:15 και  13:15. 

Το κυριότερο: όλο μας υπόσχεται ότι θα μεγαλώσει και θα μας βοηθάει κι όλο καθυστερεί να σταθεί στα πόδια του κι αναβάλλει τη μεγάλη μέρα της ενηλικίωσής του.

Προχθές οργάνωσε μια μεγάλη κι ακριβή γιορτή ο αθεόφοβος προς τιμήν του κι είπαμε να χαρούμε ότι σοβαρεύτηκε επιτέλους! Αλλά πού...

Μικρό σχόλιο- Επιμύθιο 

"Η ταλαιπωρία είναι προσωρινή, το έργο θα μείνει" οι επιγραφές του μετρό αναβιώνουν μέσα μου και: εισπνοή- εκπνοή. Έτσι είναι κι ως ένα σημείο το δέχομαι και το κατανοώ. Αυτό που δεν μπορώ να χωνέψω είναι γιατί έγιναν τα εγκαίνια και σήμερα μας ευχήθηκαν "να το χαρούμε και να το χρησιμοποιούμε", αφού ακόμα δεν είναι έτοιμο τελικά! Εκκρεμούν εργασίες λέει το κοντρόλ..

Συνοδός

Η προϊσταμένη μου έδωσε  να συμπληρώσω ένα έγγραφο: όνομα, επίθετο, αριθμός ταυτότητας, τηλέφωνο και οδός. Αγνόησα τη συμπλήρωση του εδαφίου: Βαθμός συγγένειας, υπέγραψα και το έδωσα πίσω. Μετά από ώρα με ειδοποίησαν να πάω να πάρω το χαρτί που μου επέτρεπε να συνοδεύω τον ασθενή:

Το κρατάω στα χέρια μου και θυμάμαι τις δύο μου εισαγωγές σε νοσοκομείο, ετοιμόγεννη, να μου φοράνε το βραχιολάκι με τα δύο επίθετα, ενώ εγώ έχω ένα. Τη συγκρατημένα θυμωμένη υπάλληλο να υποχρεώνεται να γράψει ως δεύτερο και καταϊδρωμένο το επώνυμό μου "αφού  το παιδί θα έχει και τα δύο" κι εμένα έξαλλη 

να σκέφτομαι ότι την αναγραφή του επιθέτου μου στον καρπό ΜΟΥ,  μετά βεβαίως από το επίθετο του άντρα μου, την εξασφάλισε η προηγούμενη επιλογή επιθέτου τέκνων, και τα δύο, θυμάσαι;, που τώρα δεν υπάρχει, επειδή δεν ήταν λέει λειτουργικό οι άνθρωποι να έχουν δύο επίθετα. Μα τότε γιατί εμένα.....; 

Δύο χρονιές, η μία στον 20ο και η άλλη στον 21ο αιώνα. Δύο γέννες. Δύο νοσοκομεία. Με την κοιλιά στο στόμα μάλωσα και συγχύστηκα για κάτι "άνευ σημασίας κι υπερβολικό". Έτσι μου είπαν συγγενείς και μη.

20 χρόνια μετά βρίσκομαι ως συνοδός σε δημόσιο νοσοκομείο. Το κουτάκι: βαθμός συγγένειας δεν το συμπλήρωσα, αλλά φαίνεται δεν γινόταν να μείνει λευκό, εν μέρει για να διασφαλιστεί ότι δεν είμαι  ελέφαντας, το καταλαβαίνω. Σας διαβεβαιώνω ωστόσο ότι δεν υπήρχε γραμμένο πουθενά: Βαθμός φιλίας  ή Είδος σχέσης, ώστε  να λάμψει η αλήθεια.

(Στο δωμάτιο κάθε τρεις και λίγο μπαίνει ένας τύπος. Αφήνει στην εσοχή της πόρτας κάρτες για αποκλειστικές, Ελληνίδες και έμπειρες, που εξαφανίζονται λίγο αργότερα για να εμφανιστούν ξανά κάποια επόμενη στιγμή.)

Εγώ όμως: κολλημένη στο χαρτί. Δεν είμαι σύζυγος, ούτε αποκλειστική του λέω. Φαντάζομαι την προϊσταμένη  να κουνάει το κεφάλι της "ξέχασε να γράψει το αυτονόητο" και φουντώνω.  Να πάω να τσακωθώ; Δεν είμαστε για τέτοια, σκέψου να μου πει ή σύζυγος ή....

Οι ώρες μεγαλώνουν. 

Τη νύχτα στα νοσοκομεία τα έγγραφα- διαγνωστικά, παραπεμπτικά- αποδεικτικά- εισερχόμενα κι εξερχόμενα- συνταγογραφήσεις, τιμολόγια, ακόμα και πρόχειρα σημειώματα με την ένδειξη Επείγον, Προσοχή ή SOS συναντιούνται με τα υπόλοιπα έγγραφα του πλανήτη, βεβαιώσεις, αποδόσεις, μισθολογικά σημειώματα, υπεύθυνες δηλώσεις... συνωμοτούν και υφαίνουν παράλληλα σύμπαντα κι αλλοιωμένες εικόνες πραγματικότητας

μας ενημερώνουν τι να λέμε ότι είμαστε, πώς σχετιζόμαστε μεταξύ μας, πού και αν ανήκουμε, μας βαφτίζουν ξανά, μας απαλλάσσουν από αποδεδειγμένες κατηγορίες, μας φορτώνουν πλαστές- αναλόγως.

Σκέψου ένα ζάρι που όταν το ρίχνεις φέρνει πάντα άσο και πες μου σε παρακαλώ σε ποια ζαριά θα σκεφτείς να το ελέγξεις;

 

 Στο έχω ξαναπεί: όχι μολύβια και χαρτιά. Σφαίρες έπρεπε να κουβαλάμε πάνω μας, Υπατία μου. Να διδάσκουμε τη βία, όχι τα κλάσματα, τι βλακεία!

Κι αντί για χρώματα και μουσικές και όνειρα, με τη στολή του θανάτου έπρεπε να προχωράμε ευθεία τέσσερις και πέντε μαζί να κόβονται τα γόνατα. Γιατί η στολή του δολοφόνου αποπνέει σεβασμό και εξορισμού υπακοή στις εντολές, αλλιώς μπαμ, έτσι γίνονται σωστά οι δουλειές. Τι σκεφτόμασταν όταν πέσαμε με τα μούτρα στα υψηλά διαβάσματα, αντί να εξασκηθούμε στην σκοποβολή; δεν θυμάμαι.

Για σκέψου. Αν φέρναμε στο σπίτι άδειους γεμιστήρες, αντί για ασκήσεις και τετράδια για διόρθωμα, τώρα θα παίρναμε κι εμείς δώρο από τον Αϊ Βασίλη και θα βγαίναμε στους δρόμους με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό και δίψα για βολές. Θα φωνάζαμε: αλτ, αλλιώς μπαμ κι όποιον πάρει ο χάρος και μετά θ΄ αράζαμε σπίτι.

Αλλά τι τα θες, είναι αργά για μας. Ούτε για 20, ούτε για χίλια ευρώ... (όπως πολύ σωστά με διόρθωσες). Έτσι μάθαμε εμείς, τα ταπεινά δασκαλάκια, κι όχι τίποτα άλλο, το λέμε και στα παιδιά που αν μας ακούνε, καταδικάζονται σε μια ζωή χωρίς βαρβαρότητα κι ελπίδα για καριέρα.

Κάθομαι και το σκέφτομαι. Χαλαρά. Όπως κάνεις αν κλειστείς στο ασανσέρ δημόσιου κτιρίου Παρασκευή βράδυ. Εισπνέω- εκπνέω προσεκτικά για να μου φτάσει ο αέρας- κόκκινος, ινώδης, 16 χρονών- μπαμ.

 Στην Ελλάδα- εκτός  Κεραμέως- οι εκλογές γίνονται δια ζώσης.

Ναι, κι έχουν το κακό συνήθειο να στέλνουν εκπροσώπους τα Κόμματα ή οι Παρατάξεις και να φτιάχνουν κάτι που το ονομάζουμε Εφορευτική Επιτροπή. Πηγαίνει και δικαστική/ός αντιπρόσωπος που ελέγχει/εγγυάται, άκουσον άκουσον τη διαδικασία, κάτι λεπτομέρειες μωρέ όπως μυστικότητα της ψήφου, ταυτοποίηση της/του ψηφοφόρου και τα ρέστα. Υπάρχει και κάλπη... Βέβαια. Διαφανής μάλιστα, συνήθως στα 5 εκατοστά από τη μούρη της/του δικαστικού αντιπροσώπου, γιατί άραγε!

Αλλά όλα αυτά στην περίπτωση του Υπουργείο Παιδείας- και Θρησκευμάτων βεβαίως βεβαίως- είναι περιττές και γραφικές διαδικασίες. Επέβαλε λοιπόν εκλογές άλλες από τις μπανάλ και τετριμμένες. Ηλεκτρονικές, αμ πώς! Σου λέει απογειωθήκαμε στη Webex με το ξεπούλημα των προσωπικών σας δεδομένων, σκίσαμε με τις παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων, ηθοποιών και λοιπών προσώπων, να μην το πάμε λίγο παρακάτω;

Έτσι, *τα δύο άτομα που ψηφίζουμε να μας εκπροσωπούν στις Επιτροπές που μας τοποθετούν/ μεταθέτουν στα σχολεία βάσει της υπηρεσιακής μας κατάστασης- χοντρικά μιλώντας- και που ως τώρα τα ψηφίζαμε σε εκλογές τύπου μπανάλ (βλ. 1η παράγραφο) με διευθυντή/ντρια σε ρόλο δικαστικού αντιπροσώπου, σήμερα θα προκύψουν από ένα λογισμικό ονόματι Ζευς. Έτσι απλά, λιτά κι απέριττα, η κυβέρνηση επέβαλε εκλογές χωρίς... εκλογές. 

Δεν έχει σημασία που δεν μπήκε καν στον κόπο να μας εξηγήσει γιατί δεν πρέπει να κάνουμε εκλογές από τις κανονικές, αφού δεν υπάρχει πλέον πανδημία και πηγαίνουμε και συνωστιζόμαστε καθημερινά στα σχολεία.

Δεν έχει σημασία που αποφάσισε εκείνη πώς θα προκύψουν οι δικ@ μας εκπρόσωποι στις Επιτροπές της και μας πέταξε από τη διαδικασία σαν την τρίχα από το ζυμάρι.

Δεν έχει σημασία που απείχαμε σε ποσοστά από 71 ως 91% από το πραξικόπημά της  και που πολλές Παρατάξεις ανακοινώσαμε Αποχή και δεν κατεβάσαμε καν ψηφοδέλτιο. 

Σημασία μόνο έχουν τα εξής: Θα πάνε εκπαιδευτικοί- και συνδικαλίστριες-ές από πάνω- στις Διευθύνσεις και θα λένε ότι είναι αιρετές-οί, δηλαδή εκλεγμένα από μας ! κι όχι διορισμένα από το υπουργείο άτομα,  και θα καμώνονται ότι διασφαλίζουν  την αμεροληψία και τη δικαιοσύνη! Φοβάμαι μην το πιστέψουν κιόλας...

Το σίγουρο είναι ότι ο κλάδος μας έχει διασπαστεί σε ένα ζήτημα που κατά τη γνώμη μου όφειλε να διατηρήσει ενότητα, μιας και οι ηλεκτρονικές εκλογές, αγάπη μου, δε στήνονται εν μία νυχτί από την εργοδοσία και μακριά από τα συλλογικά μας όργανα, πώς να το κάνουμε. Εν μία νυχτί και με τα φώτα σβηστά άλλα πράγματα γίνονται.

* Ο θεσμός των αιρετών στα υπηρεσιακά συμβούλια συστάθηκε για να εξασφαλίζεται η διαφάνεια στις διαδικασίες και η ενημέρωση των εκπαιδευτικών. Ωστόσο κινήθηκε εξαρχής στη γκρίζα ζώνη της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης/ ρουσφετολογίας, μιας και στην κοινωνία μας παραδοσιακά η ψήφος πάει ασορτί με ανταλλάγματα. 

Επίθετο

 Επίθετο

Θα ήμουν οχτώ χρονών όταν έμαθα ότι ως μωρό ήμουν πιο άσχημη κι από τη μαϊμού. Προς επίρρωση της αναμφισβήτητης διαπίστωσης δεν μου δόθηκαν ποτέ τα φωτογραφικά τεκμήρια της βάφτισής μου. Κάπου χάθηκαν ή δεν υπήρξαν ποτέ. Μόνη μαρτυρία του πρώτου χρόνου της ζωής μου τρεις ή τέσσερις ακριβές φωτογραφίες- όλες τραβηγμένες την ίδια μέρα- στην εξοχή. Εγώ με τα βαφτιστικά μου ενός έτους να κάθομαι στο ποδηλατάκι, έπειτα στην αγκαλιά της νονάς μου και τέλος μαζί με όλη την οικογένεια, η  αδελφή μου μισή μέσα στο κάδρο και μισή εκτός, πάντα έτσι ήταν και δεν το βρίσκω καθόλου τυχαίο, ούτε αστείο.

Προς τιμήν μου δεν έδειξα να με πειράζει το παλιό νέο και πολύ γρήγορα από την προσφερόμενη λίστα των υποψήφιων επιθέτων διάλεξα το πιο ταιριαστό για την περίπτωσή μου: δυνατή, με αποτέλεσμα  αντί για ροζ φιόγκους- που στην κεφάλα μου θα φάνταζαν αστείοι- να αποκτήσω γερά μπράτσα και γρήγορα πόδια. Η δύναμη ως ιδιότητα και συνεχή πρόκληση απαιτούσε από μένα συγκεκριμένα πράγματα κι εγώ ήμουν πάντα πρόθυμη να τα εκτελέσω. Έγινα με αυτόν τον τρόπο ο Ηρακλής κι ο Κουταλιανός μαζί, στο θηλυκό τους βέβαια, δύο ονόματα με τα οποία συνήθιζε η μητέρα μου να με προσφωνεί γελώντας. 

Στο σχολείο από την πρώτη κιόλας μέρα βρήκα καινούριο πεδίο δόξας, καθώς βάλθηκα να συναγωνίζομαι τα αγόρια στην ταχύτητα και στο ξύλο. Γύρισα με ξηλωμένη τη ζώνη της ποδιάς και την κορδέλα άφαντη... Δεν άργησα να γίνω ο φόβος και ο τρόμος στην αυλή κι όσο περισσότερο έτρεχα κι έδερνα τόσο πιο πολύ το φχαριστιόμουν. Έγινα η κύρια αποδέκτρια παραπόνων για τις συμμαθήτριές μου που έρχονταν να μου ζητήσουν βοήθεια, αν τα έβρισκαν σκούρα με κάποιο αγόρι. Άλλο που δεν ήθελα...

Ώσπου μια φίλη με έβαλε στη θέση μου με μία ερώτηση: "ποια νομίζεις ότι είσαι;" Το θυμάμαι σαν τώρα, το βλέμμα της οργισμένο και άφοβο, γύρω μαζεμένα παιδιά κι εγώ πλήρως αφοπλισμένη για πρώτη φορά. Καιρός ήταν, γιατί στ' αλήθεια το είχα παρακάνει. Τότε ήταν που επέστρεψα στη λίστα κι αναζήτησα ένα επίθετο που θα ξέπλενε την ντροπή και θα με  αποκαθιστούσε στη συνείδησή μου. Το βρήκα κι αυτό εύκολα: δίκαιη.

Δυνατή και δίκαιη στο εξής- τι καυχησιάρικος συνδυασμός- έπιασα να μεγαλώνω και να ταπεινώνομαι επίσης, πιο συχνά από όσο ήμουν διατεθειμένη να παραδεχτώ.