Επίθετο

 Επίθετο

Θα ήμουν οχτώ χρονών όταν έμαθα ότι ως μωρό ήμουν πιο άσχημη κι από τη μαϊμού. Προς επίρρωση της αναμφισβήτητης διαπίστωσης δεν μου δόθηκαν ποτέ τα φωτογραφικά τεκμήρια της βάφτισής μου. Κάπου χάθηκαν ή δεν υπήρξαν ποτέ. Μόνη μαρτυρία του πρώτου χρόνου της ζωής μου τρεις ή τέσσερις ακριβές φωτογραφίες- όλες τραβηγμένες την ίδια μέρα- στην εξοχή. Εγώ με τα βαφτιστικά μου ενός έτους να κάθομαι στο ποδηλατάκι, έπειτα στην αγκαλιά της νονάς μου και τέλος μαζί με όλη την οικογένεια, η  αδελφή μου μισή μέσα στο κάδρο και μισή εκτός, πάντα έτσι ήταν και δεν το βρίσκω καθόλου τυχαίο, ούτε αστείο.

Προς τιμήν μου δεν έδειξα να με πειράζει το παλιό νέο και πολύ γρήγορα από την προσφερόμενη λίστα των υποψήφιων επιθέτων διάλεξα το πιο ταιριαστό για την περίπτωσή μου: δυνατή, με αποτέλεσμα  αντί για ροζ φιόγκους- που στην κεφάλα μου θα φάνταζαν αστείοι- να αποκτήσω γερά μπράτσα και γρήγορα πόδια. Η δύναμη ως ιδιότητα και συνεχή πρόκληση απαιτούσε από μένα συγκεκριμένα πράγματα κι εγώ ήμουν πάντα πρόθυμη να τα εκτελέσω. Έγινα με αυτόν τον τρόπο ο Ηρακλής κι ο Κουταλιανός μαζί, στο θηλυκό τους βέβαια, δύο ονόματα με τα οποία συνήθιζε η μητέρα μου να με προσφωνεί γελώντας. 

Στο σχολείο από την πρώτη κιόλας μέρα βρήκα καινούριο πεδίο δόξας, καθώς βάλθηκα να συναγωνίζομαι τα αγόρια στην ταχύτητα και στο ξύλο. Γύρισα με ξηλωμένη τη ζώνη της ποδιάς και την κορδέλα άφαντη... Δεν άργησα να γίνω ο φόβος και ο τρόμος στην αυλή κι όσο περισσότερο έτρεχα κι έδερνα τόσο πιο πολύ το φχαριστιόμουν. Έγινα η κύρια αποδέκτρια παραπόνων για τις συμμαθήτριές μου που έρχονταν να μου ζητήσουν βοήθεια, αν τα έβρισκαν σκούρα με κάποιο αγόρι. Άλλο που δεν ήθελα...

Ώσπου μια φίλη με έβαλε στη θέση μου με μία ερώτηση: "ποια νομίζεις ότι είσαι;" Το θυμάμαι σαν τώρα, το βλέμμα της οργισμένο και άφοβο, γύρω μαζεμένα παιδιά κι εγώ πλήρως αφοπλισμένη για πρώτη φορά. Καιρός ήταν, γιατί στ' αλήθεια το είχα παρακάνει. Τότε ήταν που επέστρεψα στη λίστα κι αναζήτησα ένα επίθετο που θα ξέπλενε την ντροπή και θα με  αποκαθιστούσε στη συνείδησή μου. Το βρήκα κι αυτό εύκολα: δίκαιη.

Δυνατή και δίκαιη στο εξής- τι καυχησιάρικος συνδυασμός- έπιασα να μεγαλώνω και να ταπεινώνομαι επίσης, πιο συχνά από όσο ήμουν διατεθειμένη να παραδεχτώ.