Χριστούγεννα στον τοίχο

«Κορίτσι. Ας είναι.» Έτσι της είπε την ώρα που  απίθωσε στην ιδρωμένη της αγκαλιά το γοερό κλάμα μιας Χριστίνας. Δεν ήταν αυτό που είχε ελπίσει για 5^η φορά: ένας Χριστός (θεέ μου, συγχώρα με), αλλά μια γυναίκα. Πάλι, μία γυναίκα.

Το ήξερα, μονολόγησε και τράβηξε λίγο την πάνα, πιο πολύ από καθήκον και λιγότερο από περιέργεια. Στο μυαλό της οι σκέψεις είχαν ήδη νυχτώσει.  Δεν έδωσε σημασία στο πρόσωπο, δεν αναζήτησε ομοιότητες και διαφορές, πάνε αυτά. Στην πέμπτη γέννα το θαύμα έχει κορεστεί.

«Ουδέν κακό αμιγές καλού» παρατήρησε η αδελφή της την επόμενη μέρα «δε θα χρειαστούμε καινούρια ρούχα.» Παρήγορη αλήθεια η σκέψη, αν και κάπως χοντροκομμένη. Το κλάμα έσπασε τη σιωπή της, να είναι φαγανό τουλάχιστον, είπε δυνατά κι αυτή η ευχή της έπιασε.

Ούτε την είπαν Χριστίνα τελικά. Τη δέχτηκαν όμως, όπως κάνει κανείς με όλα αυτά που γνωρίζει ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Άγνωστες οι βουλές του Κυρίου άλλωστε… Για λίγες ώρες ωστόσο είχε πιστέψει πως για να γεννάει Χριστούγεννα, δεν μπορεί, θα είναι αγόρι. Κι ας μη τη λένε Μαρία, κι ας είχε αφήσει τέσσερα κορίτσια στο σπίτι ή ίσως γι’ αυτό.

Δε βαριέσαι...  Ήδη την αγαπούσε κι αν αυτό δεν είναι μαγεία, τότε δε θα  μάθει ποτέ όσο ζει τι είναι. Το μωρό χαμογελούσε στον ύπνο του, να ένα καλό σημάδι. Και τρώει, τρώει πολύ.

Κουρασμένη κίνησε για την κουζίνα. Εκεί, με στραμμένα τα μάτια στον τοίχο κι έναν χρόνο μετά, πλένει τα πιάτα των Χριστουγέννων του Χριστού και σκέφτεται πόσο θα ήθελε να δαγκώσει ένα κόκκινο μήλο ξαπλωμένη στο δάσος.

Χριστούγεννα 1971

Το κορίτσι να πάει στα αυτοκινητάκια, το αγόρι να δώσει το μπιμπερό στα μωρά...

Τα αυτοκινητάκια στα βιβλία είναι πάντα των αγοριών και τις συνταγές τις εκτελούν στην κουζίνα οι μητέρες. Αυτό είναι γνωστό σε βαθμό ακλόνητης βεβαιότητας, έτσι που αν φτιάξεις ένα πρόβλημα Μαθηματικών και βάλεις μέσα κορίτσια να μοιράζονται δίκαια 18 αυτοκινητάκια ή μπαμπάδες στην κουζίνα να υπολογίζουν τα υλικά για κέικ, τα παιδιά θα σου φωνάξουν αμέσως: Τα κάνατε όλα ανάποδα, κυρία! Ύστερα θα σκάσουν στα γέλια, τι χωρατατζού δασκάλα έχουμε, θεέ μου!

Η αλήθεια είναι ότι εμένα μου αρέσει να ανακατεύω τα πράγματα, τόσο που στο τέλος να γίνονται κουβάρι. Τι να πω, καθεμιά (ύπαρξη) με τα βίτσια της. Το δικό μου είναι αυτό και σε όποια αρέσει. Και παρόλο που δεν υπολείπομαι σε φεμινιστική διάθεση, το βασικό μου κίνητρο είναι μια προσωπική αγανάκτηση που επιφέρει η βολική συνήθεια να φτιάχνουμε προτάσεις και νοήματα απολύτως προβλέψιμα και αναπαραγωγικά της ίδιας της μονότονης ζωής μας.

Έτσι, κυκλοφορώ σε βιβλία, παλιές εργασίες ή ηλεκτρονικά φυλλάδια και ξαναγράφω το σενάριο όσο πιο ανάποδα μπορώ...    Βασικά ξεκολλάω τη μαμά από τα ρήματα που συνήθως πάει και κοψομεσιάζεται, ρήματα του σπιτιού, όπως διπλώνει, ψήνει, καθαρίζει, ψωνίζει, σκεπάζει, πλένει, μαγειρεύει... ξέρετε τώρα- να μη συνεχίσω- και την πηγαίνω αλλού, εκεί όπου συνήθως τριγυρνάει ο μπαμπάς. Τη σηκώνω ας πούμε από το σίδερο, τη σκούπα, τον φούρνο και το πλυντήριο, της δίνω το κλειδί του αυτοκινήτου, τη διαβεβαιώνω ότι είναι μια χαρά οδηγός και την παρακινώ να πάει μια εκδρομή να ξεσκάσει. Έτσι η μαμά στην τάξη μου ταξιδεύει και καίει βενζίνη, οπότε υπολογίζει τα χρήματα που θα χρειαστεί για να πάει και να γυρίσει από την Πάτρα, κερνάει παγωτό την οικογένεια και παίρνει (αχ, λέμε τώρα) δάνειο με το χαμηλότερο επιτόκιο της αγοράς. Άλλες φορές μαθαίνει μπάσκετ και της αρέσει τόσο που μετά παίρνει την κόρη της και πάνε παρέα να παίξουν στο σχολείο. Κακό είναι;

Τα παιδιά τουλάχιστον το διασκεδάζουν με την ψυχή τους. Ακόμα και οι άντρες που αναγκαστικά μαθαίνουν να πλένουν  κανένα πιάτο, να σιδερώνουν και να ψήνουν αφράτα κέικ, αντί να μουτρώνουν, όπως ίσως θα φοβόμασταν, με σιγοντάρουν κι όλο χαμογελάνε στις εικόνες που βάζω κάτω από τα προβλήματα, καθώς αγκαλιάζουν τρυφερά τα μωρά τους ή μοιράζουν στα πιάτα της οικογένειας κομμάτια πίτσας. Μπορεί βέβαια να είναι η ιδέα μου, αλλά παράπονο από τα χείλη τους ως τώρα δεν έχω ακούσει. Ίσα ίσα. Τι να πω εκτός από το ότι εγώ πίνω, εγώ κερνάω!

Διακοπές: μέρες αργίας!

Το ρολόι δείχνει αμετάκλητα διακοπές. Σηκώνεσαι, μαζεύεις με βιαστικές κινήσεις τα προσωπικά σου αντικείμενα κι αποχαιρετάς τις/τους συναδέλφισσες/ους σου ανταλλάσσοντας ευχές και φιλιά…

… Αλλά την ώρα που πας να γλιστρήσεις προς την έξοδο στέλνοντας ένα τελευταίο αποχαιρετιστήριο βλέμμα, σε προλαβαίνει το δεξί χέρι του αφεντικού! Στα χέρια του κρατάει έναν χοντρό ντοσιέ και το ύφος του δε σηκώνει αντιρρήσεις.

-Καλές γιορτές, Δέσποινα! Αυτό για να μας θυμάσαι!

-Δεν ήταν ανάγκη! Μπορούσα και να σας ξεχάσω για λίγο: θέλεις να πεις, αλλά κρατιέσαι και χαμογελάς, το ντοσιέ αλλάζει χέρια, η διάθεσή σου αλλάζει χρώμα και οι διακοπές που τόσο περίμενες έχουν πάει περίπατο.

Στον διάδρομο διαπιστώνεις κατάπληκτη ότι δεν είσαι η μόνη που βρέθηκε να κουβαλάει εργασία για το σπίτι. Όλες κι όλοι, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, αποχωρούν κρατώντας έναν παρόμοιο φάκελο κι έχουν το ίδιο ύφος μ’ εσένα. Έτσι θα είναι από δω και πέρα, μαθαίνεις αργότερα στις ειδήσεις δια στόματος υπουργού εργασίας. Οι απασχολούμενες/οι στις άδειές τους θα εκπονούν εργασίες, προκειμένου να βελτιώσουν τις αναπόφευκτες αδυναμίες τους, ώστε να επιστρέφουν στα καθήκοντά τους ικανότερες/οι και αποδοτικότερες/οι. Για τον σκοπό αυτό συγκεντρώνονται αυτή τη στιγμή που μιλάμε φάκελοι με υλικό ανά επαγγελματική κατηγορία και τις προσεχείς ημέρες θα διανεμηθεί πόρτα πόρτα…

Αρχίζεις να ζαλίζεσαι, δεν μπορεί φάρσα είναι, πετάγεσαι. Διαπιστώνεις ότι είσαι στο κρεβάτι σου, χαμογελάς. Σηκώνεσαι από συνήθεια να ελέγξεις ότι το παιδί είναι καλά και κοιμάται σκεπασμένο. Στο γραφείο της Μαίρης περιμένει το υλικό των φυλλαδίων, οι επαναληπτικές ασκήσεις των Αγγλικών, η τελευταία ενότητα της Ιστορίας (10 κεφάλαια) προς μελέτη, γιατί αμέσως μετά τις διακοπές έχει προαναγγελθεί επαναληπτικό διαγώνισμα, 12 προβλήματα Μαθηματικών και μια έκθεση: «Πώς πέρασα τις γιορτές». Κοιτάς τον λόφο ικανοποιημένη που το παιδί σου πάει σ’ ένα καλό σχολείο. Να θυμηθείς το πρωί να ελέγξεις… Κλείνεις το φως κι όλα καλά.

Στο μεταξύ κάθε παιδί που κάνει διακοπές έχοντας επαναληπτικές ασκήσεις και μελέτη:

·        χάνει το δικαίωμα στην ξενοιασιά,
·   φορτώνεται με ανέντιμη δουλειά (βρίσκεται εκτός εργασιακού περιβάλλοντος με σκοπό την ξεκούραση),
·        επιφορτίζεται με ανθυγιεινή ενοχή και άγχος, μιας και το σύνηθες σενάριο είναι «Θα ξεκινήσω να δουλεύω αύριο»,
·        γεμίζει με αρνητικά συναισθήματα για το σχολείο και τη/τον δασκάλα ή δάσκαλό του.  

Μπορεί ένα παιδί να γίνει καλύτερη/ος μαθήτρια/τής στις διακοπές του; Γίνεται ένας δάσκαλος/μια δασκάλα αποτελεσματικότερος/η βάζοντας μπόλικες εργασίες στις αργίες; Αδειάζει το μυαλό απ’ τη γνώση, όταν χαλαρώνει και ξεφεύγει από τη σχολική ύλη;

 Οι ειδικές/οί μας βεβαιώνουν: το διάλειμμα είναι το ίδιο γόνιμο με το μάθημα, η παύση με την εργασία. Με άλλα λόγια ο χρόνος των διακοπών ωφελεί το παιδί με πολλούς και σπουδαίους τρόπους. Γι’ αυτό πρέπει να μένει τέτοιος: χρόνος διακοπών. Βγάλτε τις ασκήσεις από το μυαλό σας!