Το κορίτσι να πάει στα αυτοκινητάκια, το αγόρι να δώσει το μπιμπερό στα μωρά...

Τα αυτοκινητάκια στα βιβλία είναι πάντα των αγοριών και τις συνταγές τις εκτελούν στην κουζίνα οι μητέρες. Αυτό είναι γνωστό σε βαθμό ακλόνητης βεβαιότητας, έτσι που αν φτιάξεις ένα πρόβλημα Μαθηματικών και βάλεις μέσα κορίτσια να μοιράζονται δίκαια 18 αυτοκινητάκια ή μπαμπάδες στην κουζίνα να υπολογίζουν τα υλικά για κέικ, τα παιδιά θα σου φωνάξουν αμέσως: Τα κάνατε όλα ανάποδα, κυρία! Ύστερα θα σκάσουν στα γέλια, τι χωρατατζού δασκάλα έχουμε, θεέ μου!

Η αλήθεια είναι ότι εμένα μου αρέσει να ανακατεύω τα πράγματα, τόσο που στο τέλος να γίνονται κουβάρι. Τι να πω, καθεμιά (ύπαρξη) με τα βίτσια της. Το δικό μου είναι αυτό και σε όποια αρέσει. Και παρόλο που δεν υπολείπομαι σε φεμινιστική διάθεση, το βασικό μου κίνητρο είναι μια προσωπική αγανάκτηση που επιφέρει η βολική συνήθεια να φτιάχνουμε προτάσεις και νοήματα απολύτως προβλέψιμα και αναπαραγωγικά της ίδιας της μονότονης ζωής μας.

Έτσι, κυκλοφορώ σε βιβλία, παλιές εργασίες ή ηλεκτρονικά φυλλάδια και ξαναγράφω το σενάριο όσο πιο ανάποδα μπορώ...    Βασικά ξεκολλάω τη μαμά από τα ρήματα που συνήθως πάει και κοψομεσιάζεται, ρήματα του σπιτιού, όπως διπλώνει, ψήνει, καθαρίζει, ψωνίζει, σκεπάζει, πλένει, μαγειρεύει... ξέρετε τώρα- να μη συνεχίσω- και την πηγαίνω αλλού, εκεί όπου συνήθως τριγυρνάει ο μπαμπάς. Τη σηκώνω ας πούμε από το σίδερο, τη σκούπα, τον φούρνο και το πλυντήριο, της δίνω το κλειδί του αυτοκινήτου, τη διαβεβαιώνω ότι είναι μια χαρά οδηγός και την παρακινώ να πάει μια εκδρομή να ξεσκάσει. Έτσι η μαμά στην τάξη μου ταξιδεύει και καίει βενζίνη, οπότε υπολογίζει τα χρήματα που θα χρειαστεί για να πάει και να γυρίσει από την Πάτρα, κερνάει παγωτό την οικογένεια και παίρνει (αχ, λέμε τώρα) δάνειο με το χαμηλότερο επιτόκιο της αγοράς. Άλλες φορές μαθαίνει μπάσκετ και της αρέσει τόσο που μετά παίρνει την κόρη της και πάνε παρέα να παίξουν στο σχολείο. Κακό είναι;

Τα παιδιά τουλάχιστον το διασκεδάζουν με την ψυχή τους. Ακόμα και οι άντρες που αναγκαστικά μαθαίνουν να πλένουν  κανένα πιάτο, να σιδερώνουν και να ψήνουν αφράτα κέικ, αντί να μουτρώνουν, όπως ίσως θα φοβόμασταν, με σιγοντάρουν κι όλο χαμογελάνε στις εικόνες που βάζω κάτω από τα προβλήματα, καθώς αγκαλιάζουν τρυφερά τα μωρά τους ή μοιράζουν στα πιάτα της οικογένειας κομμάτια πίτσας. Μπορεί βέβαια να είναι η ιδέα μου, αλλά παράπονο από τα χείλη τους ως τώρα δεν έχω ακούσει. Ίσα ίσα. Τι να πω εκτός από το ότι εγώ πίνω, εγώ κερνάω!