Χριστούγεννα στον τοίχο

«Κορίτσι. Ας είναι.» Έτσι της είπε την ώρα που  απίθωσε στην ιδρωμένη της αγκαλιά το γοερό κλάμα μιας Χριστίνας. Δεν ήταν αυτό που είχε ελπίσει για 5^η φορά: ένας Χριστός (θεέ μου, συγχώρα με), αλλά μια γυναίκα. Πάλι, μία γυναίκα.

Το ήξερα, μονολόγησε και τράβηξε λίγο την πάνα, πιο πολύ από καθήκον και λιγότερο από περιέργεια. Στο μυαλό της οι σκέψεις είχαν ήδη νυχτώσει.  Δεν έδωσε σημασία στο πρόσωπο, δεν αναζήτησε ομοιότητες και διαφορές, πάνε αυτά. Στην πέμπτη γέννα το θαύμα έχει κορεστεί.

«Ουδέν κακό αμιγές καλού» παρατήρησε η αδελφή της την επόμενη μέρα «δε θα χρειαστούμε καινούρια ρούχα.» Παρήγορη αλήθεια η σκέψη, αν και κάπως χοντροκομμένη. Το κλάμα έσπασε τη σιωπή της, να είναι φαγανό τουλάχιστον, είπε δυνατά κι αυτή η ευχή της έπιασε.

Ούτε την είπαν Χριστίνα τελικά. Τη δέχτηκαν όμως, όπως κάνει κανείς με όλα αυτά που γνωρίζει ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Άγνωστες οι βουλές του Κυρίου άλλωστε… Για λίγες ώρες ωστόσο είχε πιστέψει πως για να γεννάει Χριστούγεννα, δεν μπορεί, θα είναι αγόρι. Κι ας μη τη λένε Μαρία, κι ας είχε αφήσει τέσσερα κορίτσια στο σπίτι ή ίσως γι’ αυτό.

Δε βαριέσαι...  Ήδη την αγαπούσε κι αν αυτό δεν είναι μαγεία, τότε δε θα  μάθει ποτέ όσο ζει τι είναι. Το μωρό χαμογελούσε στον ύπνο του, να ένα καλό σημάδι. Και τρώει, τρώει πολύ.

Κουρασμένη κίνησε για την κουζίνα. Εκεί, με στραμμένα τα μάτια στον τοίχο κι έναν χρόνο μετά, πλένει τα πιάτα των Χριστουγέννων του Χριστού και σκέφτεται πόσο θα ήθελε να δαγκώσει ένα κόκκινο μήλο ξαπλωμένη στο δάσος.

Χριστούγεννα 1971