Η προϊσταμένη μου έδωσε να συμπληρώσω ένα έγγραφο: όνομα, επίθετο, αριθμός ταυτότητας, τηλέφωνο και οδός. Αγνόησα τη συμπλήρωση του εδαφίου: Βαθμός συγγένειας, υπέγραψα και το έδωσα πίσω. Μετά από ώρα με ειδοποίησαν να πάω να πάρω το χαρτί που μου επέτρεπε να συνοδεύω τον ασθενή:
Το κρατάω στα χέρια μου και θυμάμαι τις δύο μου εισαγωγές σε νοσοκομείο, ετοιμόγεννη, να μου φοράνε το βραχιολάκι με τα δύο επίθετα, ενώ εγώ έχω ένα. Τη συγκρατημένα θυμωμένη υπάλληλο να υποχρεώνεται να γράψει ως δεύτερο και καταϊδρωμένο το επώνυμό μου "αφού το παιδί θα έχει και τα δύο" κι εμένα έξαλλη
να σκέφτομαι ότι την αναγραφή του επιθέτου μου στον καρπό ΜΟΥ, μετά βεβαίως από το επίθετο του άντρα μου, την εξασφάλισε η προηγούμενη επιλογή επιθέτου τέκνων, και τα δύο, θυμάσαι;, που τώρα δεν υπάρχει, επειδή δεν ήταν λέει λειτουργικό οι άνθρωποι να έχουν δύο επίθετα. Μα τότε γιατί εμένα.....;
Δύο χρονιές, η μία στον 20ο και η άλλη στον 21ο αιώνα. Δύο γέννες. Δύο νοσοκομεία. Με την κοιλιά στο στόμα μάλωσα και συγχύστηκα για κάτι "άνευ σημασίας κι υπερβολικό". Έτσι μου είπαν συγγενείς και μη.
20 χρόνια μετά βρίσκομαι ως συνοδός σε δημόσιο νοσοκομείο. Το κουτάκι: βαθμός συγγένειας δεν το συμπλήρωσα, αλλά φαίνεται δεν γινόταν να μείνει λευκό, εν μέρει για να διασφαλιστεί ότι δεν είμαι ελέφαντας, το καταλαβαίνω. Σας διαβεβαιώνω ωστόσο ότι δεν υπήρχε γραμμένο πουθενά: Βαθμός φιλίας ή Είδος σχέσης, ώστε να λάμψει η αλήθεια.
(Στο δωμάτιο κάθε τρεις και λίγο μπαίνει ένας τύπος. Αφήνει στην εσοχή της πόρτας κάρτες για αποκλειστικές, Ελληνίδες και έμπειρες, που εξαφανίζονται λίγο αργότερα για να εμφανιστούν ξανά κάποια επόμενη στιγμή.)
Εγώ όμως: κολλημένη στο χαρτί. Δεν είμαι σύζυγος, ούτε αποκλειστική του λέω. Φαντάζομαι την προϊσταμένη να κουνάει το κεφάλι της "ξέχασε να γράψει το αυτονόητο" και φουντώνω. Να πάω να τσακωθώ; Δεν είμαστε για τέτοια, σκέψου να μου πει ή σύζυγος ή....
Οι ώρες μεγαλώνουν.
Τη νύχτα στα νοσοκομεία τα έγγραφα- διαγνωστικά, παραπεμπτικά- αποδεικτικά- εισερχόμενα κι εξερχόμενα- συνταγογραφήσεις, τιμολόγια, ακόμα και πρόχειρα σημειώματα με την ένδειξη Επείγον, Προσοχή ή SOS συναντιούνται με τα υπόλοιπα έγγραφα του πλανήτη, βεβαιώσεις, αποδόσεις, μισθολογικά σημειώματα, υπεύθυνες δηλώσεις... συνωμοτούν και υφαίνουν παράλληλα σύμπαντα κι αλλοιωμένες εικόνες πραγματικότητας
μας ενημερώνουν τι να λέμε ότι είμαστε, πώς σχετιζόμαστε μεταξύ μας, πού και αν ανήκουμε, μας βαφτίζουν ξανά, μας απαλλάσσουν από αποδεδειγμένες κατηγορίες, μας φορτώνουν πλαστές- αναλόγως.
Σκέψου ένα ζάρι που όταν το ρίχνεις φέρνει πάντα άσο και πες μου σε παρακαλώ σε ποια ζαριά θα σκεφτείς να το ελέγξεις;
