Στο έχω ξαναπεί: όχι μολύβια και χαρτιά. Σφαίρες έπρεπε να κουβαλάμε πάνω μας, Υπατία μου. Να διδάσκουμε τη βία, όχι τα κλάσματα, τι βλακεία!

Κι αντί για χρώματα και μουσικές και όνειρα, με τη στολή του θανάτου έπρεπε να προχωράμε ευθεία τέσσερις και πέντε μαζί να κόβονται τα γόνατα. Γιατί η στολή του δολοφόνου αποπνέει σεβασμό και εξορισμού υπακοή στις εντολές, αλλιώς μπαμ, έτσι γίνονται σωστά οι δουλειές. Τι σκεφτόμασταν όταν πέσαμε με τα μούτρα στα υψηλά διαβάσματα, αντί να εξασκηθούμε στην σκοποβολή; δεν θυμάμαι.

Για σκέψου. Αν φέρναμε στο σπίτι άδειους γεμιστήρες, αντί για ασκήσεις και τετράδια για διόρθωμα, τώρα θα παίρναμε κι εμείς δώρο από τον Αϊ Βασίλη και θα βγαίναμε στους δρόμους με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό και δίψα για βολές. Θα φωνάζαμε: αλτ, αλλιώς μπαμ κι όποιον πάρει ο χάρος και μετά θ΄ αράζαμε σπίτι.

Αλλά τι τα θες, είναι αργά για μας. Ούτε για 20, ούτε για χίλια ευρώ... (όπως πολύ σωστά με διόρθωσες). Έτσι μάθαμε εμείς, τα ταπεινά δασκαλάκια, κι όχι τίποτα άλλο, το λέμε και στα παιδιά που αν μας ακούνε, καταδικάζονται σε μια ζωή χωρίς βαρβαρότητα κι ελπίδα για καριέρα.

Κάθομαι και το σκέφτομαι. Χαλαρά. Όπως κάνεις αν κλειστείς στο ασανσέρ δημόσιου κτιρίου Παρασκευή βράδυ. Εισπνέω- εκπνέω προσεκτικά για να μου φτάσει ο αέρας- κόκκινος, ινώδης, 16 χρονών- μπαμ.