Το τέρας της Προπαίδειας 

Τρεις εφτά;
Σιωπή.
Τρεις εφτά; (ξανά)
Σιωπή πάλι.
8:00 το πρωί, περνάω απέναντι. Έξω από τον φούρνο μια μαμά σκύβει ρωτώντας για τρίτη φορά: τρεις εφτά; Τίποτα ξανά.
Καθώς προσπερνώ, το βλέμμα του γιου προλαβαίνει να μου αναποδογυρίσει τη διάθεση.
Αυτό και η φωνή της γυναίκας. Γεμάτοι αγωνία και οι δύο, εκείνη να επαναλαμβάνει: τρεις 7; τρεις 7; και το αγόρι να κοιτάζει με φόβο τη μητέρα στο πρόσωπο, με την πόρτα του φούρνου μακρινή πλέον- αντίο, κουλούρι.
Απομακρύνομαι γρήγορα.
Α, ρε Προπαίδεια... Πόσες γενιές θα χαραμίσεις ακόμα; Πότε επιτέλους θα (μας) ξεχάσεις;