Στον δρόμο για το σχολείο

Στον δρόμο για το σχολείο μου δε φυτρώνουν μανιτάρια, μόνο Κέντρα Μελέτης.

Τα χαζεύω να πολλαπλασιάζονται, φαίνεται η ανομβρία του δημόσιου χρήματος είναι το λίπασμά τους. Εμπορικά καταστήματα μετατρέπονται σε... εμπορικά καταστήματα, λάθος μου, αλλά θα το αφήσω. Η Παιδεία δε γίνεται να είναι εμπόρευμα ψιθυρίζω καθώς περπατάω, αλλά οι πινακίδες με διαψεύδουν. Το ίδιο και τα διαφημιστικά φυλλάδια που μοιράζονται έξω από την πόρτα του δημόσιου σχολείου.
Φτιάχνω μια εικόνα: το σχολείο- δέντρο και τα εμπορικά κέντρα εκπαίδευσης- τα χόρτα που πάνε να το πνίξουν. Μέχρι να φτάσω στο σχολείο, τα χόρτα έχουν ψηλώσει κι έχουν πνίξει το καχεκτικό κορμάκι του. Θυμώνω.
Σύνελθε, μου λες, ό,τι αξίζει να σωθεί θα σωθεί. Ο νόμος της ζούγκλας ή ο νόμος της αγοράς; σε ρωτάω και αμέσως θυμάμαι, είναι το ίδιο.
Μου υπενθυμίζεις τη θλιβερή πραγματικότητα: ανεργία, ανταγωνισμός, καπιταλισμός, μνημόνια, εκμετάλλευση, πελατειακή συνείδηση. (Αυτό το τελευταίο το πρόσθεσα εγώ, για τη λαχτάρα μας να αγοράζουμε κάτι και μετά να διαμαρτυρόμαστε γι' αυτό, αφού έχουμε για λίγο καυχηθεί.)
Σε προκαλώ να μετρήσεις όλα τα λεφτά που έχουμε δώσει από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα ιδιαίτερα για τις πανελλαδικές: Μια περιουσία, το ξέρεις και σιωπάς (για λίγο). Και τι να κάναμε; με ρωτάς, αφού...
Ναι, αλλά δε γίνεται όλη η Ελλάδα να γεμίσει με (ιδιωτικές-ούς) εκπαιδευτικούς. Γιατί αν το καλοσκεφτείς, αυτό πάει να γίνει, αν δεν έχει γίνει ήδη φυσικά. Τα βάζουμε κάτω. Φροντιστήρια αγγλικών και λοιπών ξένων γλωσσών, κέντρα εργοθεραπείας, λογοθεραπείας, μελέτης, δυσλεξίας, μουσικής, πληροφορικής... χώρια τα φροντιστήρια Γυμνασίου και Λυκείου. Είναι και τα Πανεπιστημιακά, παραλίγο να τα ξεχάσουμε: Όλα στην υπηρεσία της δημόσιας και δωρεάν Παιδείας. Ούτε θαυμαστικό, ούτε αποσιωπητικά, βαρέθηκα.
Εννοώ να μετράω σε μια κοινωνία που κοιμάται τον ύπνο της αδικίας, του βολέματος, του φασισμού, της μη κουλτούρας, κάποιος-α να με σταματήσει, σε λίγο θα μπω στην τάξη και θέλω να χαμογελάω. Πρέπει να χαμογελάω, αν δε θέλω.
Αλλά κι οι περαστικές-οί δε βοηθάνε ούτε σ' αυτό. Από τον πρωινό καφέ στο χέρι, μέχρι τα νύχια-ταπετσαρίες, τις ακριβές οθόνες που δε δικαιολογούνται μέσω μισθοδοσίας, αλλά λόγω μαζικής υστερίας: να είμαστε κάπου μέσα, εκεί που είναι και οι άλλοι και τα λένε. Ναι, αλλά δεν είστε εδώ!!! Κι όταν είστε, βλαστημάμε που προσγειώνεστε με το ύφος των 100 καρδιναλίων και ζητάτε τα λεφτά σας πίσω κι όχι να βγάλουμε από κάπου μια άκρη.
Η Παιδεία μοιάζει με όνειρο που έχουμε ξεχάσει. Θα την ονειρεύομαι κάθε μέρα, έτσι από πείσμα, μονολογώ.  Προσοχή στο δέντρο μου φωνάζεις!  Και φτάνω στην πόρτα.