Εκδρομή

Αγαπήσαμε κάτι ολόψυχα.
Μια ιδέα, έναν άνθρωπο-θεό, έναν τόπο.
Κάψαμε τη σπίθα μας στο όνομα αυτής της αγάπης και φωτίσαμε την ψυχή μας.
Βρήκαμε έναν καινούριο ολοφώτεινο εαυτό, εκεί, στην εξορία.
 Δε μετανιώσαμε.
Κι ας λυγίσαμε. Κι ας λύσαμε τα χέρια μας από τη μονάκριβη αγκαλιά,
εμείς οι εξόριστοι μάρτυρες του αναστεναγμού, της τελευταίας σταγόνας που μοιραστήκαμε δίκαια.

Επιστρέψαμε κάποτε με τα βασανιστήρια βαθιά κρυμμένα στα νύχια μας. Δε μιλήσαμε.
Πιάσαμε μόνο το τραγούδι και τη δουλειά.
Τα βράδια, καμιά φορά  οι δεσμώτες μας επέστρεφαν για έναν ακόμα γύρο βαρβαρότητας.
Το μάθαμε κι αυτό να το αντέχουμε
και μία μία, ένας ένας πετάμε τώρα μακριά.

Να 'ρχεστε πού και πού στο νησί.
Να βάζετε τ' αυτί στην πέτρα που γονατίσαμε και μας ξομολογήθηκε τις αμαρτίες των άλλων.
Αλλά να φεύγετε με το φως, έχει πολύ βαθιά σκοτάδια εδώ τη νύχτα
κι οι χαράδρες- στόματα ανοιχτά- μας καταπίνουν ξανά κι αντιλαλούν τις κραυγές μας.

Αγαπήστε κάτι, μια ιδέα, έναν άνθρωπο-θεό, έναν τόπο.
Κάψτε τη σπίθα σας στο όνομα αυτής της αγάπης...
Μη μετανιώσετε. Κι ας λύσετε τα χέρια σας από τη μονάκριβη αγκαλιά,
αγαπήσατε να λέτε, σπουδάσατε την τρυφερότητα,
και πετάξτε.